16 Mart 2011 Çarşamba

Beşiktaş Uçurtması































Sigarayı bırakalı altı ay oldu. yedi aylık bir oğlum var, ismini yiğit koydum. bu kahpe dünyada başı dik dursun, beşiktaşlı olsun başka bir şey istemem. geçenlerde babamla arabada gidiyoruz, konu sigaradan açıldı. yaklaşık 4 yıl önce benim de telkinlerimin etkisiyle sigarayı bırakan babam, benim durumumu sordu. “ilk ayı atlatınca alışıyor biraz insan ama bazı durumlar var insan çok zorlanıyor” dedim. cevabımı fırsat bildi, sigarayı ilk bıraktığı zamanlarda yaşadığı gelgitleri anlattı. tekel bayilerin önünden geçişini, sigara içenlerin yüzlerine bakışını…

halbuki benim sıkıntım bambaşkaydı. bazı geceler, uyumak için her şeyin müsait olduğu bir zaman aralığında sıcak yatağımın içinde süzülüp giderken, aniden irkilerek uyanıyorum. her gün kendisini tekrarlayan garip bir müsamerenin baş temsilcisi gibi yavaşça oğlumun yatağının başucuna gidiyorum. bir süre hızla yükselip alçalan göğsünü izlerken yavaş yavaş göğsümün tam ortasında bir yumru oluştuğunu, boğazımın düğümlendiğini hissediyorum. hayatım boyunca tecrübe etmediğim bu duygu, iflah olmaz bir şekilde kendisini tekrar ettirerek beni geceleri yoğun duygulara sevk ediyor. biricik, canım, her şeyim oğlumun başucunda durdukça onu ve ona sağlayacağım geleceği düşündükçe göğsümdeki yumru gittikçe büyüyor, taşa kesiyor. işte bu ağır yükün altında ezilen aciz ruhum, beş metre ötede duran balkonu ve içilecek bir tek sigarayı bana işaret ediyor. ağır bir mücadele sonrası tekrar yatağıma dönüyor ve her gece bitmek bilmez zaferlerime bir yenisini daha buruk bir şekilde haneme ekliyorum…

bu durumu babama anlattığımda bir süre bir şey söylemedi, sonra alakasız bir anda konuştu. “bu” dedi, “babalıktır, baba yüreğidir. üstüne hiçbir demirin ateşi, daha fazla kor veremez. sazlık kenarında pişiyorsun, farkında değilsin” dedi. tokat yemiş gibiydim. çok değil bir yıl öncesine kadar, sadece kendi hayatının gerektirdiği sorumluluğun üzerinde yürürken bir anda bambaşka ve sana muhtaç bir canın sorumluluğunu almanın ne denli önemli olduğunu anladım. ben baba olmuştum ama bunu daha yeni yeni fark ediyordum. işte böyle bir anda aklım yıllar öncesine safranbolu’da bir ormanlık alana gitti, takıldı kaldı…

güneş gazetesi bir pazar sabahı, beşiktaş taraftarına uçurtma hediye etti. tam da gazetenin verildiği gün ben ve ailem safranbolu’da amcama kız istemeye ve söz kesmeye gitmiştik. dedem vefat ettiğinden dolayı ailenin en büyüğü konumuna gelen babam, ağabeylik vazifesinin de vermiş olduğu yükle kızı isteyecek er kişi konumuna yükselmişti. 75 model peugeot arabamızla, mayıs ayının kavruk sıcağını her tarafımızda hissettiren sıcak rüzgarın doğal kliması etkisiyle meşakkatli bir yolculuğa çıktık.

eskişehir’den safranbolu’ya uzanan o uzun yolda çocuk aklımda sadece o uçurtma vardı. plastik çubuklarla bütünleştirilmiş arma şeklindeki naylonun kenarından alacalı pullar saçılıyor, uzun bir kuyruk iniyordu aşağıya. en kallavisinden uçurtma ipini dinlenme tesislerinin birinde kimsenin desteğini almadan ben bağlamıştım. ufak ellerimde tuttuğum iple uçurtmayı sağa sola koşturuyordum ama nafile. olmayan rüzgarın da etkisiyle bütün denemelerim başarısızlıkla sonuçlanıyordu. uzun süren yolculuk sonrası, gecenin kör bir saatinde safranbolu’ya vardık. birbirinin aynısı gibi duran kağıttan evlerin arasından hızla geçip giderek bir tanesinin önünde durduk. o uygunsuz saatte adeta düğün alayı gibi sevinçle karşılandık. kız evine göğsüme sıkı sıkı bastırdığım uçurtmamla girdim, amcamın müstakbel eşinin genç ve güzel kızkardeşinin bütün çabalarına rağmen bir an olsun uçurtmayı elimden bırakmadım. bu komik tablo karşısında dikkatleri üzerime çekmiş olmalıyım ki babam yavaşça yanağımı okşadı. kulağıma eğildi, mutlaka yarın bu uçurtmayı seninle uçuracağız için rahat olsun dedi. inanır mısınız, ben o gece gözümü bile kırpmadım. göklerin sahibi karakartal, çok değil saatler sonra benim elimde göklerde dalgalanacaktı. durmadan rüzgar çıksın diye dua ettim, pencere kenarında duran saksılardaki çiçeklerin hareket edip etmediğini gözledim bütün gece boyunca.

ertesi sabah saat altıda, horozlardan önce uyanıp giyindim. evin bahçesindeki tahtadan bozma eski somyanın üstüne oturup beklemeye başladım. zira dışarıda çok şiddetli olmasa da bir rüzgar vardı ve ben bu rüzgarın durmasını istemiyordum. şanlı kartalımı göklere bir an önce salmak istiyordum. ben sessizce ve sabırla bahçede beklerken evin ahalisi yavaş yavaş uyanmaya başladı, kahvaltı masası kuruldu. babamla göz göze geldik masada. sabırsızlığım artık gözlerime nasıl yansımışsa artık, hızlıca bardağındaki çayı bitirdi ve elimden tuttu. bindik arabaya, başladık safranbolu’nun sokaklarında gitmeye. yaklaşık on dakikalık bir yoldan sonra dümdüz bir yere çıktık. sağımızdaki, solumuzdaki evler birer birer seyrekleşmeye başladı. en sonunda ormanlık bir arazinin kenarına geldik. safranbolu’da mayıs sıcağı yerini bulutlu bir havaya bırakmaya başlamıştı. gökyüzü hafiften griye çalıyordu artık. babam büyük çarşı poşetinin içinden çıkardı uçurtmayı, ucundaki ipi tekrar gözden geçirdi. gergeinleştirdi, sıklaştırdı, pullarını düzleştirdi. işte o anda uçurtmayı, yani karakartalı gökyüzüne yolladı. sabah güneşi yerini kapalı bir havaya bırakırken esmeye başlayan rüzgar, babamın koşturmasına gerek kalmadan süzülmeye başladı. babam hafifçe elindeki ipliği salıvermeye başladı, o ipi saldıkça karakartalım daha da yükseklere çıkmaya başladı. uçurtma göğe yükseldikçe sevinçten çıldırıyordum, o müthiş armanın bulutlara değecek gibi olduğunu hissediyor ve mutlu oluyordum. babam dikkatle uçurtmayı takip ederek beni çağırdı yanına. çok kısa bir süre sonra uçurtmayı ben tutacaktım, kartalın göklerdeki süzülüşünü ben kontrol edecektim. ipi tam elime almak üzereyken o anda milyonda bir yaşanacak bir olay yaşandı, bardaktan boşanırcasına yağmur yağmaya başladı. yağmurla birlikte etkisini artıran rüzgar birkaç saniye içinde ipi koparttı, uçurtma ters dönerek yolun öbür tarafındaki elektrik tellerine takıldı. elimizde ucu kopuk bir makara ipten başka bir şey kalmamıştı. o yağmurun altında babamla ben hiç konuşmadan en az bir dakika boyunca elektrik tellerinin üzerindeki beşiktaş uçurtmasına baktık. sanırım ikimiz de büyük bir umutla bir mucizenin yaşanmasını bekliyorduk. ama o mucize gerçekleşmedi, o uçurtma o tellerden hiç yere düşmedi. o uzun bekleyişin ardından tükenen ümitlerimizle birlikte arabaya bindik.

babamın yüzü bembeyazdı. elleri sinirden titriyordu, canı müthiş sıkkındı. “hay allah” dedi, “nasıl olur? tam da senin ellerine geçecekken?” o gün ben o çocuk aklımla, yıllar boyunca babamı anlayamadım. neden böyle bir tepki verdiğini, bu üzüntünün nasıl bir sebepten kaynaklandığını çözemedim. işte aradan yıllar geçtikten sonra, babalık duygusunu tadınca her şeyi anladım. evladına verdiği sözü tutmasına rağmen, her şey yolunda gidiyor gibi görünürken bir anda ellerimizden kaçıp giden o uçurtma, babamın vicdanıydı aslında. oğlumu nasıl mutlu ederim, ona nasıl bir gelecek sağlarım diye göğsümdeki yumruları büyüttüğüm o gecelerde yeni gelişmekte olan babalık vicdanımla kendimi yargılarken babamın dürüst adaletiyle karşılaştım. babalık çırpınışının o son haddinde elimizden kayıp giden uçurtmayı aslında hayatımda kaç bin kez tecrübe ettiğimi yeni hatırladım.

son dakikada yenen goller, hakem hataları, ofsayt bayrakları, avrupa faciaları, teşvik primleri, şikeler, 101. yıl faciası, fevzi’nin ıskası, ferrari’nin dirseği, recep’in röveşatası, liverpool hezimeti ve daha niceleri. hepsi ama hepsi elimden kayıp giden, her gittiğinde böğrümü delen beşiktaş uçurtmalarıydı. günlük güneşlik bir gün başlangıcında aniden göğü kaplayan gri bulutlar, bir anda yağan yağmur, şiddetini artıran rüzgar, elektrik telleri…

oğlum inşallah büyüyecek, beraber beşiktaş maçları izleyeceğiz. olur da yine bir uçurtma kayarsa elimizden, ben oğluma ne diyeceğim? uçurtmamızın adı beşiktaş, ben ona mağlubiyet yolunda galip gelmeyi nasıl anlatacağım? göğsümdeki yumrunun en büyüğü budur…

Jokond

2 Mart 2011 Çarşamba

Bırakın Seviyorum

























Tribünlerde bayan taraftar görmeyi tabii ki her uygar futbol seyircisi gibi ben de istedim yıllar boyunca ama sadece tribünde görmek istedim. Bi sarışın kız şekli var, sanırım sonradan boyatılmayla elde ediliyor o sarışınlık. Sanki kuaförde saçını öyle yaptırınca, formayı, özellikle Fenerbahçe formasını zorla giydiriyorlarmış gibi bir sarışınlık bu anlattığım. Top taca çıktığında ve yahut bi oyuncu sakatlandığı zaman ekranda formalı sarışınımız endişeli bi yüz ifadesi ile belirir, kamera bir iki saniye formalı ya da joker şapkalı sarışınımızı gösterir ve biz de bakıp bu sarışına, "hmm güzel kızmış, futbol adına sevindirici bi gelişme" diye içimizden geçiririz. Binlerce çilekeş taraftarın formalı sarışınla olup olabilecek bütün ilişkisi budur. Bir iki saniye bakarız ve sonra unutup onu yeniden Galli teknik adamlarla, Karadeniz ekibiyle ya da sakatlığı geçen siyahîlerle ilgileniriz. Yattara'nın isminin geçtiği her espride ağız dolusu güler, gece hayatına düşkün futbolcular adına telaşlanırız. Bizler sıradan futbol izleyicileriyizdir.

Ben futbolla ve takımımla ilişkimi, yıllar önce Beşiktaş'a entelektüel akımı olduğu sıralarda tekrar gözden geçirdim. "Futbol ve edebiyat", "futbol ve sanat", "futbol ve şiir", "futbol ve sol" diye makaleler okuya okuya hiç gereği yokken camiamdan soğudum, tribünlere küstüm. Biliyorum Futbol'a düzgün izleyiciyi çekmek için amaçlanmış, iyi niyetli bir şeydi bu ama bende beklenen etkiyi yaratmadı be dostlarım. Ne yapayım, sevemedim. Bir türlü futbolla başka şeyleri yan yana yakıştıramadım... Ben futbolu bildiğim gibi seviyordum ki bir de ekstra anlam katmaya ne gerek vardı. Bir şeylerin tadını çıkarmak yerine, onu analiz edip, aşırı anlamlandırmaya başladığı anda masumiyetini yitirmeye başlıyor insan. Zaten binlerce erkek bir kadına ancak formalı sarışına yaklaştığımız kadar bir iki saniye yaklaşabiliyoruz, onlara gösteremediğimiz ya da göstermediğimiz en saf, en içten duyguyu takımlarımıza gösteriyoruz, bari bırakın da bildiğimiz gibi, olduğu gibi sevelim futbolu. Milyonlarca dolar verip Afrika'dan, Brezilya'dan adam getirtip sahalarda koşturuyoruz, kulüp başkanları pimaş gibi kalın puroları yakıp yakıp içiyor... Adnan Polat'ın, Yıldırım Demirören'in, Aziz başkanın yönettiği bir sektörle edebiyatı, sanatı ya da solculuğu nasıl yan yana getirmeyi başardınız ben gerçekten anlamadım. Ben bunun böyle bişey olduğunu, transfer sezonu diye bir şeyin olduğunu bilerek sevmiştim takımımı, öyle kabul etmiştim be abi. Belki çoğunuza göre alıngan ve gereksiz bir çıkış yapıyorum ama bana da hak verin azıcık. Futbol'u sadece futbol olduğu için sorgulamadan sevmiştim yıllar boyunca, şimdi biri çıkıp "futbol aslında sadece futbol değildir" dediği zaman seven bir insan olarak tabii ki alınganlık gösteririm.

Belki de düşündüğünüz gibi saçmalıyorumdur, zaten ilgim azalacaktı da, bu durumu bahane ediyorumdur ama sebebi ne olursa olsun yıllardır gereken ehemmiyeti vermedim camiama. Birkaç derbiyi o da televizyondan izleyip, ertesi gün yorumları minibüste başkasının omzundan okuyarak normal hayatıma devam ettim.
Bi gün kalkarsınız ve eski kız arkadaşınızın haftalardır aklınıza hiç gelmediğini fark edersiniz, "unutabilmişim" diye buruk bi şekilde sevinirsiniz. İşte Futbol'un aylardır hiç aklıma gelmediğini de o gün maç çıkışı trafiğe takılınca anladım. Dolmuştaki bir sürü insanla beraber yolda durmuş, trafiğin açılmasını beklerken biryandan da Dolmabahçe'nin önünde yürüyen taraftarları izliyordum. Birden O'nu gördüm. Sırtında "Mert Nobre" yazan bir formayla, sevgilisinin elinden tutmuş yürüyordu. İki kaybettiğim şey, futbol ve o, yani bütün geçmişim şimdi başkasının elinden tutmuş mutlu mesut ağaçlar altında yürüyordu. Geçmişimi elinde tutan adam ise ondan daha mutluydu, ellerini geçmişimin belinde gezdirerek gelecek planları yapıyordu belli ki. Belki de ciddi filan düşünmüyordur, sadece tadını çıkarıyordur, oynuyordur onla. Ayrılırken ne kadar "umarım hep mutlu olursun" dese de insan, yine de mutlu olmasını istemiyor. Biz yokken kahrolsun, mahvolsun, gün yüzü görmesin istiyor. Biz biri için geçmişte kalmışsak, mutluluk, güzel günler de bizle beraber geçmişte kalsın istiyoruz. Biz çok önemliyiz ya, biz yoksak hiçbir şey de olmasın istiyoruz.
Ama öyle olmamıştı. Futbol da, Beşiktaş da, O da ben yokken dur durak bilmemişti, doludizgin ilerlemişti. Beşiktaş benim gibi üçüncü şahısların ilgisine muhtaç olmayan büyük şanlı bir spor kulübüydü. Kartal, yoluna emin adımlarla ilerliyor, kupaları leblebi gibi topluyordu. Alt yapıdan yetişen yeni yetenekler ben olmasam bile hocadan tam not alıyordu. O da ben yokken seviniyor, üzülüyor, hatta bir başkası için ağlıyordu. Ne Beşiktaş'ın, ne O'nun, ne de hiçbir şeyin üzerinde zerre etkimin olmadığını o gün çok iyi anlamıştım. İnsan olarak şu dünyada yaptığımız tek şey bir şeylerin veya birilerinin yanında belli bi süre bulunmak ya da bulunmamak. Başka bir şey değil. Aslında hiçbir şeyi, hiç kimseyi etkileyemediğimiz gerçeğini nedense bir türlü kabul edemiyoruz. Hayat boyunca yaptığımız her şeyi anlamlandırmaya çalışıyoruz. Aslında sadece olması gereken oluyor, bize doğru veya yanlış gelmesi olmayacak anlamına gelmiyor ne yazık ki.
Zaten ilerlemeyen dolmuşta insanlar, sıcaktan ve beklemekten oldukça sıkılmış, oflayıp, pufluyordu. Ben ise gözlerimi O'na ve sevgilisine dikmiş izliyordum. Giderek gözden kaybolmak üzereydiler. Birden dolmuşun otomatik kapısı açıldı. Zaten geçmişimle hesaplaşmışım, şu an nerede olduğumu unutmuşum, kapı açılınca geldik zannedip atlamak için hamle yaptım. Tek ayağım kaldırıma basmışken dolmuş birden hareket etti. Tek ayağımla kaldırımda seke seke dolmuşla beraber hareket ederken şoförün "birader, inmiyoruz, inmiyoruz. Çok sıcak oldu diye açtım. İnmiyoruz" diye bana bağırdığını işittim. Bu andan itibaren minibüste kalamazdım. Bi şekilde inmem lazımdı. Kalırsam "demek bu dolmuşun geri zekâlısı da bu adammış" bakışlarına maruz kalacaktım yol boyunca. Zaten duygu dünyam karman çormandı, bir de bu baskıyı çekemezdim. Gittikçe hızlanan dolmuşun kapısından tuttuğum ellerimi bir anda bırakıp kendimi kaldırıma attım. Artık ne olacaksa olsundu. Biraz tökezledikten sonra düşmemek için minibüs istikametinde koşmaya başladım. Giden minibüsle belli bi istikamet boyunca bağıl hızda koşmaya başladım.

İnsanlar hiçbir zaman mutlak bir duyguyu sonuna kadar yaşamazlar. Yani çok aşık biri sevgilisini aldatabilir, ya da ayrıldığı için çok mutsuz biri bi arkadaşının anlattığı bir şeye çok gülebilir. Buna şaşırmamak gerekir. Hissedilen duygular anlıktır, bütün güne yayılmaz. Yayılsa zaten hayat çekilmez. Yayılmaması normaldir yani. İşte ben de dolmuşta bir yandan geçmişimle hesaplaşırken, br yandan da yanımdaki kızı ara ara kesip onla kısa vadeli gelecek planları kuruyordum. Ben minibüsün yanında koşarken minibüstekilerle beraber, sabahtan beri bakıştığım kız da bana şaşkınlıkla bakıyordu. Allahtan minibüs trafikte tekrar yavaşladı da üzerinde gelecek planları kurduğum kız geride kaldı. Yoksa gözden kaybolana kadar durmaya niyetim yoktu.
Koşuyordum. Geleceğimi geride bırakmış, anlamsızca, sadece gözden kaybolmak için koşuyordum. İlerde küçük bir taraftar grubu kümelenmiş mini bir kutlama yapıyorlardı kaldırımda. Üzerlerine doğru kendimi durduramadan koşuyordum. Sanki onlara doğru koşuyormuşum görüntüsü vermek için, ellerimi pençe gibi yapıp havaya kaldırarak, "kartal gol gol gol, kartal gol gol gol" diye bağırmaya başladım. Beni hemen bağırlarına bastılar. "Kim lan bu kutik durduk yere geldi" diye düşünmesinler diye pençe yapıp koşarak yükselttiğim tempoyu ayakta tutmak için hemen ardı sıra üçlüye başladım. Mini taraftar kitlesi coştukça coşuyor, gitgide büyüyordu. Yıllar sonra tekrar taraftarın göbeğindeydim, duyamıyorum dercesine şımarıkça elimi kulağıma götürüp daha çok bağırmalarını sağlıyordum. Biri hemen elime bira tutuşturdu, beni yüksek bi yere çıkardı ve boynuma bi atkı astı. Ne olduğunu anlamadan geçmişimin bir kısmıyla kucaklaşmıştım. Sonra O ve geleceğini planladığı çocuk geldi. O her formalı sarışın gibi çok güzeldi, çocuk ise çok mutlu. Ben tekrar geçmişimin göbeğinde durmuş bağırıyor, bağırtıyordum. Az önce üzerinde gelecek planları yaptığım kız ise gürültümüzden rahatsız olmuş ve korkmuş bir şekilde iskeleye doğru ilerliyordu. Elimi şımarıkça kulağıma götürdüm.

Umut Sarıkaya

18 Şubat 2011 Cuma

Sarı Melek değil Pac-Man



Beşiktaş Teknik Direktörü Bernd Schuster, Dinamo Kiev maçı sonrası kendisine gösterilen tepkilerle ilgili, ''Dışarıda yapılan bağrışmalar beni ilgilendirmiyor. Bundan rahatsızlık duyan varsa stada gelmesin, eve gitsin' dedi.

16 Ocak 2011 Pazar

Şişede Durduğu Gibi Durmuyor


http://www.ntvspor.net/haber/spor-toto-super-lig/31949/reali-barcayi-ve-besiktasi-konusuyorlar

Beşiktaş Kulübü Başkanı Yıldırım Demirören... konuşmasında, "Beşiktaşlılar artık ileriye umutlu, gururlu ve keyifle bakıyor. Beşiktaş artık Avrupa'yı düşünüyor. Atletico Madrid başkanı bugün bana İspanya'da Real Madrid, Barcelona ve Beşiktaş'ın konuşulduğunu söyledi" dedi. 

Sayın başkan, anlaşılan o ki, içki yasağına karşı protesto organizasyonu bağlamında öncü bir tavır içerisinde ve bunu; haddinden fazla içerek, adeta şişeleri midesine boşaltarak bize göstermekte. Olabilir, öyle de içebilir, kimse nasıl içtiğine karışamaz.

Yalnız ortada ciddi bir problem var ki, içtikten sonra demeç veriyor ve sayın başkan bunu sık yapıyor.

Kendisine hatırlatalım da şu görseldeki garabete dönüşmesin. Yazık olur. Hem ona, hem bize...

11 Ocak 2011 Salı

Kartal Belirsizliği

http://spor.milliyet.com.tr/-besiktas-kartalini-degistirsin-/spor/spordetay/11.01.2011/1337783/default.htm

Yukarıdaki linkte geçen haber şöyle:

Beşiktaş’ın simge olarak Şah Kartalı’nı kullanması gerektiğini söyleyen Hacettepe Üniversitesi Öğretim Üyesi İlhami Kiziroğlu, “Çünkü bizde beyaz kafalı kartal yok” dedi.

HACETTEPE Üniversitesi Öğretim Üyesi Prof. Dr. İlhami Kiziroğlu, Türkiye’deki yırtıcı kuş türlerinin önemli bir bölümünün neslinin tükenme tehditi altında olduğunu vurgulayarak, Beşiktaş’ın simge olarak Amerikan Kartalı yerine Şah Kartalı’nı kullanması gerektiğini söyledi.

Kiziroğlu, “Beşiktaş Kulübü’nün simgesi beyaz kafalı Amerikan Kartalı. Başkan Yıldırım Demirören bu simgeyi nesli tükenme tehdidi altında olan Şah Kartal’la değiştirsin. Bizde beyaz kafalı kartal yok, bizde Şah Kartal var. Bunu simge olarak kullansınlar” dedi.

Hava Kuvvetleri Komutanlığı’nın simgesinin de beyaz kafalı Amerikan Kartalı olduğunu ifade eden Kiziroğlu, “Hatalıydı ve onu değiştirdiler. Bütün yazışmalarda o vardı, şu anda bizim Şah Kartal var” diyerek Beşiktaş’ın simgesinin değiştirilmesini istedi.

NEDEN SİMGE KARTAL OLDU?

BEŞİKTAŞ 1940-1941 sezonunda haftalar ilerledikçe puan farkını açar. Bitime 5 hafta kala rakip Süleymaniye’dir. Beşiktaş farklı önde olmasına rağmen atak üstüne atak yapar. İşte o sıralarda tribününden bir ses yükselir, “Haydi hücum edin Kara Kartallar.” Siyah beyazlıların 6-0 kazandığı bu maçın ardından, Beşiktaş’ın sembolü Amerikan Kartalı olur.


Kartal Yuvası'nın websitesini ziyaret ettiğimizde sayın Kiziroğlu'nun ve gazetenin iddialarını doğrulayacak şu bannerı görmekteyiz. Bannerda bir Amerikan Kartalı illüstrasyonu görüyorsunuz:


Yanlış hatırlamıyorsam Beşiktaş TV de Amerikan Kartalı modellemesi içeren şöyle bir logo da kullanılmıştı:


Klübün resmi sitesinde ise Kara Kartallar efsanesi kapsamında şunlara yer verilmiş:

Son iki sezonun şampiyonu Beşiktaş, 1940-41 sezonuna gençleştirilmiş ve yenilenmiş kadrosuyla girer. Haftalar ilerledikçe puan farkını açan Beşiktaş, ligde liderliğini sürdürmektedir. Bitime 5 hafta kala rakip Süleymaniye’dir. 19 Ocak 1941 Pazar günü Semih Duransoy’un hakemliğini yaptığı Şeref Stadı’ndaki maça Beşiktaş şu kadro ile çıkar: Faruk, Yavuz, İbrahim, Rıfat, Halil, Hüseyin, Şakir, Hakkı, Şükrü, Şeref, Eşref. O sezon bütün maçlarda olduğu gibi, Takımımız yine muhteşem bir oyun ortaya koyar. Maçın ikinci yarısının ortalarıdır. Beşiktaş takımı farklı önde olmasına rağmen rakip kaleye bitmek tükenmek bilmeyen hücumlar gerçekleştirmektedir. İşte o sıralarda Beşiktaş’ın akın yönü olan Şeref Stadı’nın Atatürk panosu bulunan tarafındaki tribününden bir ses yükselir: “Haydi Kara Kartallar. Hücum edin Kara Kartallar”... Şeref Stadı’nı dolduran binlerce taraftar ve maçı takip eden gazeteciler, çınlayan sesle donup kalmıştır. Son derece isabetli bir benzetmedir o anda yapılan. O sezon rakiplerini ezip geçen Beşiktaşlı futbolcuları “Kara Kartal”dan, oynadıkları futbolu “Kara Kartal gibi hücum etmek”ten başka bir şekilde tarif etmek mümkün değildir. Tribünlerden gelen sesin sahibi Mehmet Galin isimli bir balıkçıdır.

Voleci Şeref lakabıyla maruf Şeref Görkey’in voleyle attığı 3 muhteşem gol ve kaptan Hakkı’nın, Şakir’in ve Şükrü’nün birer golüyle sahadan 6-0 galip ayrılırlar.

Bu maçın ardından, Beşiktaş’ın sembolü “Kara Kartallar” olmuştur.


Burada bir kartal türü tanımı yok. Bildiğim kadarıyla Kartal illüstrasyonunu içeren logo varyantı olarak aşağıdaki görsel kullanılıyor. Yapılış tarihini bilmemekle birlikte uzun süredir bildiğim bir görseldir:


Klübün resmi sitesinde Kartal Yuvası mağazalarının adreslerini içeren şöyle bir link var ve bu linkte açılan banner da şu şekilde:


2009-2010 baklava desenli formada kullanılan logo:


Gördüğünüz gibi aynı imaj farklı yerlerde kullanılıyor. Örnekleri çoğaltmak mümkün. Çeşitli ürünlerde bu logo kullanılıyor.

Yüzüncü yıl logosu ise, hangi türe ait olduğu belli olmayan bir kartal illüstrasyonuna sahip:

 
Merak ediyorum:

1) "Kara Kartal"dan kasıt gerçekten Amerikan Kartalı mıdır? Değilse hangi kartal türüdür? Ben farkında değildim ama Beşiktaş'ın eski yönetimleri ve şimdiki yönetimi bu durumun ne kadar farkındaydı ve şu anki farkındalık düzeyleri nedir? Resmi sitede ve ürünlerdeki kartal illüstrasyonlu logo kimin eseridir? Hangi kartal türünden yola çıkılarak bu görsel ürün ortaya çıkarılmıştır? Açıkçası bu konuya dikkat edildiğini düşünmüyorum.


2) Yerellikten yola çıkılarak bir kimlik oluşturma gayesindeseniz, bu bağlamda bu coğrafyada yer alan bir kartal türünü sembol olarak kullanmak daha mantıklıdır. Eğer sayın Kiziroğlu'nun da ifade ettiği gibi gerçekten Şah Kartalı Türkiye'de tehdit altında olan bir tür ise, soyu tükenmekte olan bir canlıyı koruma kapsamında; "bilinçli taraftar" yetiştirmeyi, üniversiteler ile çeşitli konularda fikir alışverişine gitmeyi tüzüğünde kendine amaç olarak belirtmiş Beşiktaş, bu bağlamda böyle bir girişimde bulunabilir mi?

Fikrimce aslolan şey ortada net bir kurumsal kimlik tarifinin olmayışıdır.

22 Aralık 2010 Çarşamba

Delikanlı VACD'ciler..

































Biz de istiyoruz kardeşim :) Bertan ve Ege bu sese kulak verin...

20 Aralık 2010 Pazartesi

Batuhan ve Mustafa Hoca























Mustafa Denizli'nin Batuhan hakkında düşüncelerini ilk duyduğumda kendisine olan sempatim biraz daha artmıştı. Bu sempatinin büyük bir sevgiye dönüşme anı ise Mustafa Hocanın düşüncelerini icraata döküp Batuhan'ı takımdan uzaklaştırmasıyla başlar. Altyapı fetişisti sevgi pıtırcıkları hemen ağlamaya başlamıştı "aman hoca geleceğimizi satıyorsun, 2 sene sonra 8 milyon € verip alırız bu adamı" vs..
Gelinen noktada bir kez daha Mustafa Hoca'nın haklı çıktığını üzülerek görüyoruz. Efsane LigTV ropörtajlarının yanına bir de yeni şerefsizlik eklendi. Bu kadarına da pes diyorum artık. Sakatladığın adam yerde yatarken attığın gölün sevincini yaşayacak kadar alçak bir adammışsın.

11 Aralık 2010 Cumartesi

Geçmiş Olsun Holosko


















Bitmesin dertler tamam mı...bitmesin..

Zor Dostum Zor...

Yıllarca ülkede kariyer yapan futbolcu ve teknik direktörleri aldıkları ücretler ve bizlere göre yaptıkları katkılar ölçüsünde eleştirdik. "Bu adam bu kadar para kazanmayı hak ediyor mu?", "Günde şu kadar saat çalışan bir insan başka hangi ülke ve meslekte bu parayı alır" benzeri bir çok soruyla yüzlerce oyuncu ve hocanın altından girdik üstünden çıktık. Kimine "bu adam da oyuncu mu, ben o kadar şans alsam 5 gol 5 asist yapardım", kimine de "o oyuncuyu çıkarıp şunu alamıyorsan senin hocalığın batsın" dedik.

Vurdumduymaz oyuncular, hocalar gördük. Bencil, yeteneksiz, kibirli...bir futbol takımı için zararlı olgular hepsi..bunları da yaşadık ve tepki gösterdik ama çoğu zaman bu işin ne kadar zor, hele ki ülkemizde ne şartlarda icra edilmeye çalışıldığını unutarak tepkiler verdik.

Beşiktaşı düşünüyorum gözlerim kapalı..Yepyeni bir heyecan yaratılmış sezon başında. Bana göre çok yerinde bir hoca getirtilmiş takımın başına ve bu bir iddia üzerine yapılmış: "modern futbolun gereksinimlerini yerine getirecek bir oyun planı oturtmak". Çok heyecan verici iki büyük transfer yapılmış ve bir şekilde sezonun yarısına gelmişsin. Uefa'da devam ediyorsun ve kabul edelim ligde havlu atmışsın. Türkiye kupası da eh işte..
Kağıt üstünde Beşiktaşı hemen başarız olarak nitelendirebilirsin. Kişinin bakış açısına göre bu değişir. Bana göre Arsenal son 5 senede çok başarılıdır (bu hep yazmak istediğim ayrı bir yazı konusu inşallah ona da sıra gelecek) başkasına göre çok ciddi anlamda başarısızıdır zira son 5 senesinde kupası yoktur. Ama "aklı başında" adleddiğimiz mecralarda konuşulan ve yazılanlara tanık oldukça bu işin hakikaten ne kadar zor olduğunu daha iyi idrak ediyorum, Schuster'e ve oyuncularımıza kolaylıklar ve sabır diliyorum.

Şu an Beşiktaşı hunharca eleştiren, hocanın hocalığını, oyuncunun karaktersizliğini bırakmayan insanları da bazı gerçekleri düşünmeye davet ediyorum ve ne istediklerine artık karar vermelerini istiyorum.

Beşiktaş ortalama iki senede bir şampiyon olan bir takım mı? Bu sene şampiyon olamazsa o yüzden mi başarısız?
Beşiktaş her sene altyapıdan 3 genç yıldızı adayını takıma monte eden hocalara sahipti, Schuster o yüzden mi başarısız?
Beşiktaş her sene oyunu rakip sahaya yıkan, ağzınızdan salyalar akarak izlediğiniz "Barcelona futbolu" oynuyordu da bu ekip bu sene bunu bozduğu için mi başarısız?
Bu kadar çok sakat ve eksik oyuncunun olduğu bir kadro (bu yazıyı yazdığım esnada Holosko'nun sakatlık haberi de geldi) eldeki imkanlar dahilinde sahaya sürülen bir onbir ile oynadığı için mi başarısız?

Evet, bana göre de Beşiktaş başarısız hem de çok başarısız. Peki ama neden? ligdeki konumu, rakiplerine puan kaybettiği için mi? HAYIR!

Artık ciddi anlamda "Beşiktaş-Beşiktaşlı için başarı nedir?" sorusunu tartışıp bunun üzerine gitmek zorundayız.
Quaresma ve Guti transferleri, şampiyonlar ligi ve La Liga gediklisi bir hoca ile birleşince beklenti de artmış oldu. Yanyana bu üç ismi yazan insanlar 4. kelime olarak Türkiye kupasını yakıştıramadı kendilerine! Herkesin dilinde bir UEFA kupasıdır gidiyor. Çok net ve kalben söylüyorum; UEFA kupasını zerre kadar istemiyorum, bu sene bu kupayı alsak bile (alamayacağımızı tabii ki biliyorum) kesinlikle bir başarı unsuru olamaz.
Önümüzde çok güzel örnekler var, yine başka bir yazı konusu olmasına rağmen, yazımın son kısmına geçmeden önce değinmek istiyorum.

Galatasaray, Fulham ve Shaktar. Galatasaray ve Shaktar kupayı aldılar, Fulham finalde kaybetti. Şu soruları soralım: Fulham bu kupayı alsaydı 10 senelik planlarında ne değişecekti. Shaktar o kupayı alamasaydı kulüp şu anki seviyesinden ne kadar uzaklaşacaktı? Galatasaray o kupayı almış olmasına rağmen çok uzun süre de değil, hemen ardından hangi mantalitenin sonunda ne durumlara düştü? Bunların hepsi ayrı bir yazı hak edebiliyor ama en azından aklımdaki biraz anlatabildiğimi umuyorum.

Arkadaşlar; Şu anda bu takımı, bu oyuncuları ve bu hocayı yerden yere vurarak enerjimizi yanlış noktalara kanalize ediyoruz. Beşiktaşın şu an hala bir planı yok, projesi yok, stadı yok. Farkındaysanız sürekli bir takrara girmiş durumdayız ve formülümüz çok basit: hocayı yolla-oyuncu yolla-oyuncu yolla-bir kaç yönetici istifa edebilir arada-hocayı yolla. Bu gidişatın bize bir şey katmayacağı çok açık, tıpkı önümüzdeki acı tablo gibi: 320 milyon TL borç ve en kötüsü bunun 90 milyonunun tek bir isme olması!

Beşiktaşı annesi gibi, karısı gibi, sevgilisi gibi seven Beşiktaşlılar! Artık tek tek oyuncular üzerinden, hocanın yanlış kararları üstünden kahrolup Beşiktaşa üzülmeyi bırakalım. Bundan çok daha ciddi olan sorunlarımızı görelim. Bu takımın yeni bir stada kavuşması için elimizden geleni yapalım. 2012 Kriterlerine yaklaşabilmek adına ekonomik anlamda yapabileceğimiz bütün kesintileri yapalım. Her sezon hatta ara transfer sezonlarında bile yabancı transferi beklentilerimizi bırakalım. Alt yapıdan yetişen oyuncular yeteneksiz bile olsalar oynadıklarında garipsemeyelim, kızmayalım. Benim için futbolcunun yerlisi-yabancısı, yaşlısı-genci, altyapıdan yetişeni-transfer olanı yoktur diyelim. Fiyat-performansa bakalım ve Necip'in Ersan'ın, Ali'nin, Onur'un takımdaki konumlarını biraz da böyle, bize olan maliyetleri ölçüsünde verdikleri üzerinden değerlendirelim.

Artık boş hayalleri bırakılım, her mali kongre sonrası yüzümüze tokat gibi çarpan gerçekleri dikkate alalım ve bu takımı, oyuncuları, hocayı eleştirmeyi bırakıp büyük resme bakalım: Beşiktaş nereye gidiyor? Beşiktaşın bu plansız-projesiz-stadsız derbeder hali nereye kadar devam edecek ve buna kim dur diyecek?




2 Aralık 2010 Perşembe

Sen Ay'a Ben Yaya...

Beşiktaş Başkanı Yıldırım Demirören, Barcelona gibi takımları büyük sponsorluklarla yakalayabileceklerini söyledi.

Kendisine mevcut durumu aşağıdaki gibi aktarmak isterim! Anlarsa tabii...